Wydawca treści Wydawca treści

Obszary Natura 2000

Natura 2000 jest przyjętym przez Unię Europejską systemem ochrony wybranych elementów przyrody, najważniejszych z punktu widzenia interesu całej Europy.

Sieć obszarów Natura 2000 obejmuje:
1) obszary specjalnej ochrony ptaków;
2) specjalne obszary ochrony siedlisk;
3) obszary mające znaczenie dla Wspólnoty.

- Natura 2000 jest przyjętym przez Unię Europejską systemem ochrony wybranych elementów
  przyrody, najważniejszych z punktu widzenia   interesu Wspólnoty.
- System ten nie ma zastępować systemów krajowych, ale je uzupełniać, stwarzając 
  merytoryczne podstawy zachowania dziedzictwa   przyrodniczego w skali kontynentu.
- Podstawę do wybrania i ochrony obszarów zaliczanych do systemu Natura 2000 stanowią
  dwie dyrektywy europejskie: Dyrektywa Ptasia i Dyrektywa Siedliskowa:
     a)  Dyrektywa Rady 79/409/EWG (Wild Birds Directive) z dnia 2 kwietnia 1979 r. dotyczy
          ochrony dziko żyjących ptaków (tzw. Dyrektywa Ptasia). W myśl tej dyrektywy
          powołuje się Obszary Specjalnej Ochrony Ptaków – OSOP.

    b) Dyrektywa Rady 92/43/EWG (Habitat Directive) z dnia 21 maja 1992 r., dotycząca
         ochrony naturalnych siedlisk przyrodniczych oraz dziko żyjącej fauny i flory
         (tzw. Dyrektywa Habitatowa bądź Siedliskowa), zobowiązuje kraje Unii 
         Europejskiej do typowania terenów ważnych dla ochrony gatunków oraz siedlisk jako
         Specjalnych Obszarów Ochrony Siedlisk – SOOS.

- Zaproponowane, a następnie uznane przez Komisję Europejską, obszary OSOP i SOOS tworzą
  Europejską Sieć Ekologiczną Natura 2000.s

OBSZARY NATURA 2000 W NADLEŚNICTWIE ŚWIEBODZIN

 

 
 

1. Buczyny Łagowsko – Sulęcińskie (PLH080008)

    Zajmują obszar o powierzchni 6 771 ha, położony w krajobrazie moren Pojezierza Lubuskiego. Charakteryzuje się on dużymi deniwelacjami terenu i stromymi zboczami. W obniżeniach znajdują się liczne mezotroficzne jeziora, wokół których wykształciły się torfowiska. Cenne przyrodniczo są także tereny źródliskowe. Około 90% powierzchni zajmują lasy zdominowane przez bory sosnowe, wśród których znajdują się rozległe fragmenty buczyn i dąbrów.
    W zasięgu terytorialnym Nadleśnictwa znajduje się 34,6% powierzchni ogólnej obszaru.
 

WARTOŚĆ PRZYRODNICZA I ZNACZENIE
    Występuje tu co najmniej 14 gatunków ptaków z Załącznika I Dyrektywy Rady 79/409/EWG oraz gatunki z Polskiej Czerwonej Księgi (kania ruda, bąk). W stosunkowo dużym zagęszczeniu występują: gąsiorek, zimorodek i lerka.
   Obszar ten jest ważny ze względu na występowanie całego spektrum lasów bukowych, charakterystycznych dla regionu, jezior 
   mezotroficznych oraz torfowisk wysokich
   i przejściowych, a także stabilnych populacji gatunków związanych z tymi siedliskami.
   Stwierdzono tu łącznie 10 typów siedlisk przyrodniczych, wyszczególnionych w Załączniku I Dyrektywy Rady (92/43/EWG), zajmujących około 52% powierzchni ostoi oraz 9 gatunków z Załącznika II tej dyrektywy (w tym 7 gatunków związanych z wodami). /Źródło: Standardowy formularz danych/
 
 ZAGROŻENIA
Największe zagrożenia dla przyrody obszaru stanowią:
• usuwanie martwych i obumierających drzew;
• zanieczyszczanie wód;
• melioracje odwadniające;
• kłusownictwo;
• silna presja turystyczna;
• kopalnie odkrywkowe węgla brunatnego w okolicach obszaru.
 
2. Nietoperek (PLH080003)

   Obszar Natura 2000 o powierzchni 7377 ha, położony jest na terenie województwa lubuskiego. Obejmuje on rozległą sieć starych, podziemnych fortyfikacji tj. 30 km żelbetonowych podziemi, znajdujących się 30 – 50 m pod powierzchnią ziemi. Stanowią one część Międzyrzeckiego Rejonu Umocnionego zbudowanego przez hitlerowców w latach 1933-1945. Podziemia łączą się z powierzchnią ziemi kilkoma pionowymi szybami wentylacyjnymi oraz korytarzami prowadzącymi do bunkrów.
   W skład ostoi wchodzą również naziemne tereny żerowiskowe nietoperzy, odpowiadające mniej więcej granicom Zespołu Przyrodniczo-Krajobrazowego „Uroczyska MRU", stanowiącego otulinę podziemnych rezerwatów „Nietoperek" i „Nietoperek II". Dodatkowo do ostoi włączony został Tunel w Wysokiej.
   W zasięgu terytorialnym Nadleśnictwa znajduje się 12,7% ogólnej powierzchni zarządzanego przez RDOŚ obszaru.
 
WARTOŚĆ PRZYRODNICZA I ZNACZENIE
Obszar obejmuje najważniejsze zimowisko nietoperzy Europy Środkowej i ich tereny żerowiskowe. Zimuje tu nawet 37 693 osobniki (2008 r.; w 2011 r. 27 285 osobników), należących do co najmniej 12 gatunków (w tym 4 gat. z Załącznika II Dyrektywy Rady 92/43/EWG).
   Najliczniej występują: nocek rudy (Myotis daubentonii), nocek duży (Myotis myotis), gacek wielkouch (Plecotus auritus) i nocek Natterera (Myotis nattereri). /Źródło: standardowy formularz danych/
 

ZAGROŻENIA
Największym zagrożeniem tego obszaru jest niepokojenie nietoperzy przez ludzi.
 
3. Dolina Leniwej Obry (PLH080001)

   Rozpościera się na powierzchni 7137 ha i obejmuje rozległe obniżenie Leniwej Obry między miejscowościami Babimost i Międzyrzecz, przechodzące w północnej części w dolinę rzeki Paklicy. Teren ten ma charakter rozległej, zatorfionej doliny wolno płynącej rzeki. Została ona zmeliorowana w XIX w, a następnie zagospodarowana rolniczo. Obecnie podlega spontanicznej renaturyzacji i stanowi mozaikę ekstensywnie użytkowanych, zarastających łąk, lasów (w wieku 20-100 lat) oraz zarośli łęgowych. W północnej części ostoi zlokalizowane są eutroficzne, przepływowe jeziora. Sośniny zajmują większą część powierzchni. Ukształtowanie terenu jest bardzo zróżnicowane, charakterystyczne dla krajobrazu polodowcowego. Obszar odznacza się bardzo słabym zaludnieniem i niskim poziomem antropopresji.
   W zasięgu terytorialnym Nadleśnictwa Świebodzin znajduje się 15,6% powierzchni ogólnej obszaru, którym zarządza RDOŚ.
 
WARTOŚĆ PRZYRODNICZA I ZNACZENIE
Ostoja ptasia o randze krajowej K35.

  Występuje tu co najmniej 14 gatunków ptaków z Załącznika I Dyrektywy Rady 79/409/EWG. W okresie lęgowym świerszczak występuje w zagęszczeniu około 1% populacji krajowej (C3). W stosunkowo wysokim zagęszczeniu (C7) występuje dzięcioł średni (30-40p).
  Rozległe obszary szybko renaturyzujących się terenów podmokłych i lasów, z najcenniejszymi starodrzewami liściastymi, w tym kilkuset drzewami o wymiarach pomnikowych. Znajduje się tu jedyne w Polsce stanowisko kaldesii dziewięciornikowatej, na którym była obserwowana od 1986 r. (kilkanaście niekwitnących osobników). Ponadto występuje tu ponad 20 gatunków roślin zagrożonych i chronionych w Polsce.
 

ZAGROŻENIA
  Największym zagrożeniem dla obszaru jest zmiana stosunków wodnych na skutek odnowienia lub kontynuacji melioracji.
 

4. Stara Dąbrowa w Korytach

  Obejmuje zwarty fragment Puszczy Lubuskiej, zwanej Rzepińską. Obszar ten, o powierzchni 1630 ha, leży w południowej części Puszczy, na południu od miejscowości Koryta (od której bierze swą nazwę), na terenie powiatu sulęcińskiego, w gminie Torzym. Od południa teren graniczy z „Doliną Pliszki", łącząc się przez nią z „Lasami Dobrosułowskimi". Obszar obejmuje niezwykle cenne, stare drzewostany dębowe z rzadkimi gatunkami chrząszczy ksylofagicznych, który do tej pory, pomimo licznych starań, nie został objęty ochroną rezerwatową. Puszcza Lubuska stanowi wielki kompleks leśny obejmujący obszar pomiędzy trzema rzekami: Odrą, Wartą i Obrą. Tworzą go głównie piaszczyste tereny sandrowe, dość liczne jeziora oraz drzewostan o charakterze monokultury, w którym zdecydowanie dominuje sosna zwyczajna.
 
  Obszar ten, utworzony w celu zachowania starych drzewostanów dębowych z silną populacją jelonka rogacza, Stanowi bardzo istotny element w sieci korytarzy ekologicznych w Polsce zachodniej, łącząc się poprzez „Dolinę Pliszki" z „Lasami Dobrosułowskimi". Niestety, od północy jest ograniczony ruchliwą i pozbawioną przejść dla zwierząt drogą E30. Z załącznika II Dyrektywy Rady 92/43/EWG oprócz jelonka rogacza stwierdzono tutaj niezbyt licznie występującą traszkę grzebieniastą, dla zachowania której obszar ma znikome znaczenie

 
 
 
 
 
 
 
 
 

Polecane artykuły Polecane artykuły

Powrót

Rezerwaty przyrody

Rezerwaty przyrody

Rezerwat przyrody obejmuje obszary zachowane w stanie naturalnym lub mało zmienionym, ekosystemy, ostoje i siedliska przyrodnicze, a także siedliska roślin, siedliska zwierząt i siedliska grzybów oraz twory i składniki przyrody nieożywionej, wyróżniające się szczególnymi wartościami przyrodniczymi, naukowymi, kulturowymi lub walorami krajobrazowymi.

 
 
REZERWATY PRZYRODY W NADLEŚNICTWIE ŚWIEBODZIN
 
Buczyna Łagowska jest rezerwatem utworzonym w 1968 roku w celu zachowania dla celów dydaktyczno-naukowych fragmentu lasu bukowego na krańcu jego naturalnego zasięgu, z domieszką innych gatunków drzew. Obszar rezerwatu to teren wzgórzowy z charakterystycznymi pagórkami, kotlinami i rynnowymi zagłębieniami moreny czołowej ostatniego zlodowacenia. Różnice wysokości dochodzą nawet do 100 m. Do ciekawszych gatunków na terenie rezerwatu należy konwalia majowa, marzanka wonna, barwinek pospolity, widłak jałowcowaty, paprotka zwyczajna. Bytuje tutaj również wiele chronionych gatunków zwierząt. Buczyny rezerwatu należą do najcenniejszych drzewostanów ziemi lubuskiej. Powierzchnia rezerwatu wynosi 115,86 ha.
 
Nad Jeziorem Trześniowskim rozpościera się na powierzchni 47,73 ha i przebiega wzdłuż zachodniego brzegu Jeziora Trześniowskiego. Jest to rezerwat leśno-krajobrazowy, utworzony w celu zachowania ze względów naukowych, dydaktycznych i krajobrazowych fragmentu lasu bukowego pochodzenia naturalnego, z domieszką innych gatunków drzew. Do ciekawszych gatunków flory w rezerwacie należy gajowiec żółty, marzanka wonna, konwalijka dwulistna, paprotka zwyczajna, bluszcz pospolity, przylaszczka.
 
Pawski Ług, ustanowiony decyzją Wojewody Lubuskiego z 28.12.2001 r., zajmuje powierzchnię 34,52 ha. Jest to rezerwat, utworzonym w celu zachowania ze względów dydaktycznych i naukowych zbiorowiska roślinności bagiennej i torfowiskowej wraz z otaczającym je lasem. Na terenie rezerwatu znajdują się siedliska wymienione w Dyrektywie Siedliskowej (Europejska Sieć Ekologiczna Natura 2000), tj. torfowisko wysokie z torfowcem magellańskim, torfowisko przejściowe oraz zbiornik dystroficzny. 
 
Pniewski Ług jest rezerwatem utworzonym w 1990 roku w celu zachowania torfowiska wysokiego ze stanowiskiem rosiczki okrągłolistnej. Jego powierzchnia wynosi 6,84 ha.
 
Dębowy Ostrów został powołany do życia w celu ochrony ze względów naukowych i dydaktycznych fragmentu lasu dębowego o charakterze naturalnym. Obecnie zaktualizowana powierzchnia wynosi 1,84 ha. Na terenie rezerwatu stwierdzono występowanie pięciu gatunków roślin podlegających ochronie częściowej: konwalia majowa, pierwiosnka lekarska, marzanka wonna, porzeczka czarna i kruszyna pospolita.